این چه رازیست که هر سال بهار با عزای دل ما می آید!!!

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش ابر با آن پوستین سرد نمناکش.
باغ بی برگی روز و شب تنهاست با سکوت پاک غمناکش.ساز او باران
سرودش باد جامه اش شولای عریانیست.
گر ز چشمش برتو گرمی نمی تابد
ور به رویش برگ لبخندی نمیروید
باغ بی برگی که میگوید که زیبا نیست؟
باغ بی برگی خنده اش خونیست اشک آمیز.جاودان بر اسب یال افشان زردش میچمد در آن
پادشاه
 فصلها پاییز.

 
برای دیدن اذامه عکسها کلیک کنید

برای دیدن ادامه عکسها روی ادامه مطلب کلیک کنید